Corrigerend ondergoed en hoe dat voor mij uitpakte…

0

Als mensen mij vragen of ik kinderen heb zeg ik vol trots, “Ja, twee. Eén van negentien en één van veertien”… En dat klinkt goed. Dan ben ik trots. Maar het klinkt ook zó oud! Ik heb inmiddels de leeftijd van die tante van mij, van vroeger, die ik écht oud en tuttig vond. Ik heb inmiddels de leeftijd van die leesbril, en al is ‘ie hip, ’t blijft een leesbril. Ik heb inmiddels ook de leeftijd van badpakken met corrigerende onderdelen erin. Een verhaal apart trouwens, die corrigerende onderdelen. Die corrigerende hemden, bijvoorbeeld. Geloof me, niet doen! Ik heb het wél gedaan…

Column van Ester Kant (met leesbril) moeder van Joris (19 en bijzonder) en Sophie (14 en eigenwijs)

Ik trok hem, kan me niet voorstellen dat het een ‘haar’ is, over mijn hoofd en stak mijn arm door een gat. Voorzichtig wurmde ik mijn andere arm door het andere gat. Twee armen halverwege ‘het gat’, armen dus half omhoog in de lucht terwijl dat hemd ergens halverwege vastzit. En dan…dan kun je niet verder. Je hapt naar adem maar je kunt geen kant op. Gevangen in een halverwege, vastzittend, strak corrigerend hemd, how low can you go?! Uiteindelijk, terwijl het zweet over mijn rug droop trok ik in één vloeiende beweging het hemd naar beneden. Ik hield mijn adem in en inderdaad, je buik lijkt écht wel platter. Hmmm, voelde goed. Beetje benauwd, maar goed. Ik liep naar de spiegel en keek… Yep, platte buik. Maar dan… bovenaan het hemdje, zo vlak onder mijn kin kwamen hele stukken vel tevoorschijn waarvan ik het bestaan niet wist. Ik  had ineens een onderkin! Nou ja, nog meer onderkin… En daar onderaan dat hemdje, links en rechts, boven aan mijn been, want zover reikt dat hemd, zag ik ineens twee bulten.

En terwijl ik daar vol ontzetting naar stond te kijken in die spiegel kon ik bijna geen adem meer halen. Ik zou moeten bewegen, ik zou in actie moeten komen of tenminste dat hemd uit moeten trekken maar ik stond doodstil. Starend naar dat spiegelbeeld. Nu ik er over nadenk is het wel logisch, het moet inderdaad ergens blijven….dat vel. Ik voelde mijn lijf al een beetje tintelen en dacht dat het echt wel noodzaak was dat ik nu zo snel mogelijk dat hemd weer uit zou trekken.

Maar hoe?

Staand voor de spiegel zag ik er zo mogelijk nog belachelijker uit toen ik de onderkant van het hemd omhoog trok en het halverwege alwéér ergens bleef steken. Ik zal de detail achterwege laten. Dit had ik slimmer aan moeten pakken ging als een mantra door mijn hoofd, waar inmiddels ook het zweet op stond. Ik bewoog me in allerlei bochten, nam de meest oncharmante houdingen aan om toen, met een ‘plop’, alsof je de kurk van een vacuum getrokken wijnfles haalt, uit het hemd te floepen…

Bevrijd! Ik had weer adem! Ik had weer lucht!

Alles zakte langzaam op zijn plek en ik ging weer voor die spiegel staan. Dát zag er helemaal zo gek niet uit. Dus, eigenlijk wil ik het iedereen aanraden. Ben je wat ongelukkig over ietsje of een beetje meer teveel hier of daar…. Koop een corrigerend hemd en trek het aan! Daarna, als je het weer uit hebt kunnen krijgen, voel je je stukken beter en ben je weer helemaal gelukkig met jezelf! Kwam er later overigens pas achter dat je erin moet stappen, in die hemden. Tsja, weer wat geleerd. Dus ja, ik heb een zoon van negentien en een dochter van veertien én een leesbril. En géén corrigerende hemden. Maar ik ben óók reuze blij met mijzelf.

Dan pakt Sloggi het slimmer aan. Denk dat ik er morgen maar zo één ga halen… 😉

Share.

About Author

Comments are closed.