6x Groen tot aan het einde

0
De afgelopen tijd zijn er in mijn omgeving twee mama’s overleden. Intens verdrietig, ook omdat beiden jonge kinderen hadden. Als zoiets gebeurt, ga je nadenken over je eigen leven. Hoe dankbaar je voor elke dag moet zijn. En ja, ook over hoe je zelf begraven zou willen worden, mocht jou ook zoiets ergs overkomen. – Hannelore

Als je op een ‘standaard’ manier je laatste afscheid wilt vieren, is dat makkelijk te regelen. Maar wat als je wat anders wilt? Ik probeer tegenwoordig meer duurzaam en bewust te leven en dat zou ik ook graag doorvoeren op het einde. Jij ook? Gelukkig kan er veel tegenwoordig. Dan zijn dit 6 manieren om groen afscheid te nemen.

1. Duurzaam de grond in. Of de lucht. Dus: in een kist van duurzaam gewonnen hout of een mand gemaakt van snoeiafval, van binnen bekleed met onbehandeld katoen. Of: in een kist van karton, bamboe of bananenblad, met fairtradekeurmerk. Sinds 1991 is het ook mogelijk om in Nederland begraven of gecremeerd te worden zonder kist, maar in doeken gewikkeld. Zo’n lijkwade mag alleen van natuurlijke materialen zijn (zoals katoen, linnen,zijde,wol of vilt). Misschien handig als budget-oplossing.

2. Een plekje op een natuurbegraafplaats. In plaats van traditionele grafmonumenten worden hier struiken, een grote kei of een stuk boomstam gebruikt. Als alle plekjes vergeven zijn, worden de gebouwen afgebroken en neemt de natuur het weer over. De graven worden niet geruimd. Lijkt me fijn als mijn botjes met rust gelaten worden.

3. Een paardenkoets voor de gasten. Het vervoer is de grootste vervuiler bij een uitvaart. De rouwenden komen met de auto, er is een stoet met volgauto’s en vervoer van en naar het rouwcentrum. Geef mij maar een uitvaartcentrum dat goed bereikbaar is met het openbaar vervoer. Het zou fijn zijn als de afscheidsceremonie, de condoleance en de begrafenis op loopafstand van elkaar plaatsvinden. En zo niet, dat er dan fietsen klaar staan in plaats van rouwauto’s  of dat er een paardenkoets is gehuurd. Met een speciale milieuvriendelijke rouwauto die rijdt op groen gas, met interieur van bamboe, kan ik ook leven. Of eigenlijk, doodgaan.

4. Biologische bloemen of een zelf geplukt boeket in plaats van milieubelastende snijbloemen op mijn afscheid. Imitatie mag ook, ik hou toch niet zo van bosjes bloemen. Ze zijn duur en stinken snel. De plastic versies gaan lekker lang mee en kunnen hergebruikt worden. Super duurzaam.

5. Als ik thuis wordt opgebaard, kan dat met frisse graszoden in plaats van een elektrische koeling, Toch veel gezelliger?

6. Werkelijk nooit bij stil gestaan, maar recentelijk las ik in het blad Ideaal dat ik zelfs dood de aarde nog verontreinig. Want, zo blijkt, er zit nitriet in mijn lichaam, lood in mijn botten, cadmium in de nieren en kwik in mijn vet (wat ik natúúrlijk amper heb). Deze stoffen komen bij het begraven van mijn lijf in de bodem en het grondwater terecht, bij cremeren in de lucht. Tja. Daar sta je dan met je goede gedrag bij leven. Gelukkig is er hoop voor de toekomst. Dan kunnen we ons wellicht laten bio-cremeren. Bij dit proces, bedacht door een Schot, wordt het lichaam op 180°C ontbonden in een oplossing van kaliumhydroxide. Na drie uur blijft een wit poeder over, vergelijkbaar met asresten van een crematie. In Amerika en Canada draaien ze hiermee al proef. Een andere milieuvriendelijke methode is vriesdrogen. Dit ‘cryomeren’ is bedacht door een Zweedse biologe. Eerst wordt het lichaam bevroren. Door trillingen valt het vervolgens uiteen in de vorm van poeder. De overblijfselen vergaan binnen een jaar tot compost en kunnen dienen als voeding voor bomen en struiken. Dus nog even volhouden en dan is ons leven echt helemaal cradle to cradle. Een mooie gedachte.

Share.

About Author

Leave A Reply